• آتنا دائمی و گلرخ ایرایی؛ فراخوان کمیسیون زنان مقاومت ایران به آزادی آنان

    چهارشنبه ۴ بهمن ۹۶ زندانبان‌های نظام ولایت فقیه، زندانیان سیاسی آتنا دائمی و گلرخ ایرایی را پس از ضرب و شتم به زندان قرچک ورامین منتقل کردند. پدر آتنا دائمی در توئیترش خطاب به پاسداران نوشت: «از انفرادی و حکم سنگین و پرونده سازی به دست درازی رسیدید؟» [توئیتر حسین دائمی ۵ بهمن ۹۶]
    کمیسیون زنان شورای ملی مقاومت ایران در همین رابطه نوشت: «این اقدام سرکوبگرانه به‌دنبال پرونده‌سازی جدید علیه این دو زندانی و احضار آنها به دایره اجرای احکام و پس از آن صورت گرفت که آنها را برای بازجویی به بند سپاه پاسداران موسوم به بند دو الف منتقل کردند. در مقابل اعتراض این دو زن زندانی که حاضر به بازجویی جداگانه نشدند و برای انتقال خود به زندان قرچک نیز خواستار برگه انتقال شدند شکنجه‌گران آنها را به‌شدت مورد ضرب و جرح قرار دادند. شب‌هنگام به دستور حاجی مرادی از جلادانی که نقش دادیار را در زندان اوین به عهده دارد این دو زندانی زن به زندان قرچک ورامین منتقل شدند.»

  • آتنا دائمی: سیاست‌های نظام مانند سیاست‌های هیتلر است

    آتنا دائمی ضمن استقبال از پذیرش شکایت مریم اکبری‌منفرد توسط گروه کاری ناپدید شدگان قهری سازمان ملل، ستمدیدگان را به دادخواهی در برابر خلافت اسلامی! فرا می‌خواند.

    فراخواندن

    به‌دنبال پذیرش دادخواهی مریم اکبری‌منفرد از جانب گروه کاری ناپدیدشدگان قهری سازمان ملل، زندانی سیاسی، آتنا دائمی در نامه‌ای ستمدیدگان از خلافت اسلامی! را به پیمودن مسیر دادخواهی فرا می‌خواند.

    شکایت

    شکایت مریم اکبری منفرد در بهمن سال ۹۵ به این نهاد بین‌المللی تقدیم شده بود. مریم اکبری‌منفرد در شکایت نامه خود از آن نهاد خواست تا «جمهوری اسلامی را درباره اعدام برادر و خواهرش پاسخگو کنند.»

    رسمیت

    اخیرا «گروه کاری ناپدید شدگان قهری سازمان ملل»، عبدالرضا و رقیه اکبری‌منفرد را به‌عنوان ناپدیدشدگان قهری به رسمیت شناخت و در نامه‌ای به خلافت اسلامی! «خواستار انجام تحقیق در این زمینه شد». [پذیرش دادخواهی مریم اکبری‌منفرد از طرف «گروه کاری ناپدید شدگان قهری سازمان ملل»]

    ۴ اعدام

    آتنا دائمی در توصیف ستمی که بر خانواده اکبری‌منفرد رفته است نوشت: «رقیه، عبدالرضا، علیرضا و غلامرضا اکبری‌منفرد ۴ تن از اعضای یک خانواده هستند که در سال‌های سیاه دهه ۶۰ به طرق مختلف توسط جمهوری اسلامی ایران کشته شدند.»
    یک خواهر و سه برادر از یک خانواده کشته شدند، کسانی که بعد از دستگیری حکم اعدام برای آنها صادر نشده بود.
    آتنا دائمی می‌نویسد: «عبدالرضا در ۱۷ سالگی و در سال ۵۹ بازداشت و به سه سال زندان محکوم شد، اما تا سال ۶۷ و اضافه‌تر از حکم صادره، در واقع بدون حکم در زندان ماند و سپس اعدام شد و جز ساکی از لباس‌های خونی هیچ چیز به خانواده وی داده نشد حتی آدرس و نشانی از محل دفن. علیرضا در ۱۷ شهریور ۶۰ بازداشت و ۲۸ شهریور ۶۰ در کمتر از ۲۰ روز به طرز نامعلومی کشته شد.
    در مراسم شب هفتم کشته شدن ایشان مادرشان ، گرجی شیری پور و خواهرشان رقیه بازداشت شدند.
    مادر ۵ ماه در زندان بود و خواهر به ۸ سال حبس محکوم شد و یک سال پیش از اتمام دوره حبس در سال ۶۷ اعدام شد. از او حتی همان ساک لباس‌های خونی هم به دست خانواده نرسید.
    غلامرضا سال ۶۲ دستگیر و سال ۶۴ تحت شکنجه جان باخت!»

    هیتلر

    آتنا دائمی در ادامه می‌نویسد: «بسیاری از سیاست‌های حال حاضر ج.ا.ا یادآور دوره هیتلر و نازی‌هاست که یهودیان را بلاگردان خود می پنداشتند، و حال کردها و سنی‌ها، مجاهدین و فدائیان، بهائیان و فعالان مدنی بلاگردان ج.ا.ا شدند.»

    دادخواهی

    به نظر آتنا دائمی تنها پاسخ به خلافت اسلامی! ایستادن و دادخواهی کردن در برابر ستمی‌ست که بر مردم ایران روا داشته است. آتنا دائمی می‌نویسد: «باشد که تک تک عزیزان آسیب دیده در برابر این ظلم‌ها قد علم کنند و برگ برگ تاریخ این سرزمین را با دادخواهی شان به ثبت برسانند.»

    یک پرسش و یک پاسخ

    شاید برخی از خود بپرسند که دادخواهی منجر به زنده شدن کشته شدگان یا جبران ظلم‌های رفته بر مظلومان نخواهد شد، اما آتنا دائمی که خود مسیر ایستادن و دادخواهی کردن را انتخاب کرده است، پاسخ می‌دهد: «درست است کسانی که کشته یا اعدام شدند هرگز زنده نمی‌شوند، درست است که هیچ چیز سال‌های زندان زندانیان را جبران نمی‌کند اما فراموش نکردن آنان، توجه به وضعیت آنها و صدای تک تک آنان بودن، باعث برپایی عدالت و سعادت بشری و ثبت تاریخ و همچنین دلگرمی کسانی که سال‌ها به طریقی مورد ظلم قرار گرفته‌اند خواهد شد و ما همچنان امید داریم به روزهای روشن.»

    در همین زمینه:

    پرونده سازی جدید برای زندانی سیاسی آتنا دائمی
    نامه گلرخ ایرایی و آتنا دائمی؛ اوین از دهه۶۰ تا بازدید! سفرا

    ما را در تلگرام همراهی کنید

    ما را در اینستاگرام همراهی کنید

  • آتنا دائمی: من هم کف خیابانی هستم

    آتنا دائمی ضمن تصریح بر اینکه حکومت همواره عامل خشونت بوده است یادآور می‌شود که هرگز دست به خشونت نزده، اما به ۷ سال زندان محکوم شده است.

    زندانی سیاسی آتنا دائمی در نامه‌ای نوشت: «من هم یك شَر، فتنه‌گر، آشوب‌گر، اغتشاش‌گر، كفِ‌خیابانی، جنایتكار و معترضم!»
    به این ترتیب او صف خود را در میان قیام‌آفرینان تعریف کرد.

    تبلیغات وارونه

    آتنا دائمی ضمن دفاع از حقانیت اعتراضات مردمی افزود: «اما در آن هنگام كه سركوب‌ها و قتل‌ها و ضرب‌وشتم و بازداشت‌ها شروع شد، مردم هم در دفاع از خویش و خواسته‌هایشان خشمگین شدند. از این خشم مردم به عنوان جنایت نام بردند».
    او با اشاره به تبلیغات وارونه‌ی حکومت علیه تظاهرکنندگان می‌افزاید: «در خصوص همین روزها گفته نشد كه كپسول‌های بزرگ گازهای فلفل و اشك آور را به سوی صورت معترضان نشانه گرفتند و خالی كردند كه برای خنثی كردنش چاره‌ای جز آتش نیست! نمی‌گویند كه به ناگهان هزاران بسیجی و گارد امنیتی باتوم و چماق به دست به خیابان فرستادند تا مردم را مورد ضرب و شتم قرار دهند!»
    این زندانی سیاسی تصریح می‌کند که «مدت‌هاست كه می‌گویم این حكومت است كه خشونت را به وجود آورده و حال آن را درو می‌كند! این سركوبگران هستند كه باعث خشم مردم در این روزها شدند.»

  • نامه آتنا دائمی به‌مناسبت روز جهانی حقوق بشر

     

    زندانی سیاسی، آتنا دائمی در نامه‌ای از زندان نوشت که نظام ولایت فقیه در حالی مدعی داعش است که در میدان ولیعصر تهران، جوانان را زیر ماشین له می‌کرد.


    نقض کمترین حقوق انسان

    آتنا دائمی فعال حقوق بشر و زندانی سیاسی به مناسبت ۱۹ آذر روز جهانی حقوق بشر نامه‌ای از زندان منتشر کرد. آتنا دائمی نوشت: «شاید در برخی نقاط دنیا این روز، روز بزرگی باشد و در آن از پیشرفت‌های بشر و از تحقق حقوقی که روزی محال بود یاد کنند اما در اینجا ایران»، «نه تنها پیشرفت چشمگیری در وضع حقوق بشر حاصل نشده، بلکه گویا امیدی هم برای روزهای بهتر وجود ندارد.»
    آتنا دائمی سپس افزود از نظر حاکمان، ایران، «اسلامی و مهد دموکراسی و عین حقوق بشر» می‌باشد اما در این سرزمین «کمترین و حداقل حقوق انسان»، «نقض می‌شود».