در «مجلس» نظام آشفته‌بازاری برپاست در نگاه نخست اینگونه می‌نماید که جدال جناحی‌ست، که از سالیان پیش در میان نیروهای متخاصم درون نظام وجود داشته است اما در نگاهی عمیق‌تر واقعیت دیگری نمایان می‌شود؛ واقعیت بن‌بست.
در جلسه چهارشنبه ۴ بهمن لایحه‌ای در مجلس مطرح شد با عنوان «الحاق به کنوانسیون سازمان ملل‌متحد برای مبارزه با جرایم سازمان‌یافته فرا ملی». این لایحه تصویب شد اما خود به موضوع نزاع و کشمکش تبدیل شد.

جناح خامنه‌ای استدلال می‌کرد ورود به این کنواسیون به‌نفع نظام نیست زیرا ناچار خواهیم بود که علیه خودمان و نیروهای خودمان اقدام کنیم اما جناح روحانی می‌گفت به هر رو از نظر سیاسی چاره‌ای نداریم و باید وارد شویم.
جناح خامنه‌ای می‌افزود هدف این کنوانسیون گروه‌هایی مانند حزب‌الله و شبه‌نظامیان و نیروهای دست‌ساز خودمان در منطقه است و این به‌معنی خودزنی‌ست.
حاجی، یکی از «نمایندگان» گفت: «آمریکا همین اتهامی که چند روز پیش به حزب‌الله زد که اینها قاچاق مواد مخدر می‌کنند دقیقاً در راستای همین معاهده است که حالا ما می‌خواهیم به آن بپیوندیم...»
دیگر عضو «مجلس»، پژمانفر نیز گفت: «این توهم که ما می‌توانیم وارد معاهدات بین‌المللی بشویم و بدون توجه به این موارد با گذاشتن یک پیش‌شرط به‌عنوان حق تحفظ حقوق خودمان را حفظ بکنیم یک توهم غلط است...»
او در ادامه افزود: به این ترتیب قدرتها و ملل‌متحد می‌توانند «ما و اختیارات ما را محدود کنند و به‌دست خود ما محدودیت برایمان ایجاد کنند».
منظور او البته ایجاد محدودیت و دستبستگی در پروژه‌های تروریستی است یعنی دخالت در سوریه، عراق، یمن، لبنان و ... که اگر نظام به‌ آن تن بدهد به طور طبیعی بر دامنه‌ی محدودیت‌هایش می‌افزاید و بیش از پیش در درون فرو می‌ریزد.
پرسش اما این است که چرا نظام مقدس! با وجود آنکه می‌داند این قبیل کنوانسیون‌ها و تعهدات او را از مانورهای تروریستی محروم یا حداقل برایش محدودیت ایجاد می‌کند اما به آن تن می‌دهد؟
پاسخ را باید در تنگنای بین‌المللی نظام یافت؛ همان شرایط دشواری که آنها را وادار به پذیرش FATA کرد [FATF و اعتراف روحانی به تروریسم] تا جایی که در درون نظام گفته شد خودمان خودمان را تحریم کرده‌ایم. [تحویل سلیمانی توسط ظریف به... !]
اما گزینه دیگر برای نظام پشت پا زدن به چنین تعهداتی و به جان خریدن تحریم‌های بیشتر است؛ شرایطی که خامنه‌ای پیش از جام زهر برجام از آن با عنوان محاصره‌ی ظالمانه یاد کرده بود.
القصه ورود نظام به این گونه تصمیم‌گیری‌ها بدون موافقت خامنه‌ای امکان پذیر نیست هرچند او با رندی و البته از سر ضعف نمی‌تواند تصمیماتش را علنی اعلام کند، اما ماجرا چیز پوشیده‌ای نیست، نظام بین خودزنی و خودکشی، یا مرگ با عزت مردد است البته به نظر می‌رسد که بعد از خودزنی و خودکشی یک پایان خوارکننده نیز در انتظارش باشد.

 ما را در تلگرام همراهی کنید

ما را در اینستاگرام همراهی کنید

نوشتن دیدگاه